Di-dalam kampong yang kéchil-kéchil itu jarang ada banyak tukang. Akan tétapi* di-négéri yang bésar lagi ramai itu memang ada, sébab di-situ boleh chukup upah yang di-térima-nya akan kehidupan-nya. Mithal di-pékan Kuala Lumpor itu, tukang apa yang tiada di-jumpa di-situ? Tukang kayu ada ; tukang bési, tukang émas pun ada. Tukang kulit, tukang kasut, tukang chat sémua-nya ada bélaka. Sa-barang tukang boleh di-upah, asal ada wang kita.
Hatta pada suatu hari di-suroh murid Mélayu énamratus orang méngarang dari hal kampong dan pékan, yang mana lébeh di-sukai-nya. Maka dari-pada budak Mélayu yang sa-banyak itu hanya sa-orang sahaja suka tinggal di-kampong, kata-nya, Akan anak pékan itu badan-nya sehat tiada kéna démam, kain-nya bérseh tiada ia berkurap, ayer minum-nya jérneh, makanan-nya bérjénis-jénis ulam-nyayang sédap. Tétapi sunggoh pun bagitu, sahaya suka tinggal di-kampong juga. Sébab apa? Sahaya ini anak sulong, adek-adek sahaya kéchil lagi. Tinggal di-pékan, sa-panjang hari kéna lari ménghela budak itu dari-bawah roda motokar.”