20. ANAK KHOJA ASTOR

Sa-bérmula akan anak Khoja méngaji Astor itu, tiada-lah ia lagi pada lébai itu. Bèbérapa lama-nya maka sampai-lah ‘umor-nya dua-puloh tahun, dan banyak-lah harta Khojah Astor di-binasakan-nya. Maka ségala kaum kéluarga-nya Khojah Astor itu pun marah mélihat hal yang démikian. Maka ségala méreka itu pun bérkata ka-pada Khojah Astor, Méngapa maka Sadalab itu tuan hamba biarkan ia mémbinasakan harta tuan hamba? Tiada sa-kali-kali tuan hamba méngajari dan ménégahkan dia itu.’ Maka sahut Khoja Astor, Hai saudara-ku dan ségala anak chuchu-ku! térlalu sa-kali bénar kata-mu itu. Sédangkan èngkau sakalian yang mémandang sahaja, lagi démikian ada-nya; istimewa pula aku yang émpunya dia, bétapa pula rasa hati-ku ini? Apa-kah daya-ku? Sudah-lah dahulu untong nasib-ku! Di-mana dapat di-lalui dan di-salahi ? Hai ségala anak-ku dan buah hati-ku ! Pinta aku-lah Sadalab in ka-pada-mu sakalian, sa-lagi ada hayat-ku di-dalam dunia ini.”


Leave a Reply